مدل سازی پیونده ها و اتصالات

مدل سازی پیونده ها و اتصالات

اتصالات برحسب نوع و رفتار آنها به سه طریق مدل سازی می شود: اتصال مفصلی، اتصال صلب، اتصال گیردار

اتصال مفصلی و صلب براساس قیود تغییر شکل در آنها به طور معمول مدل سازی می شود.

اتصال نیمه صلب به صورت یک عضو مستقل در انتهای عضو و یا به صورت عضو با رفتار اصلاح شده مدل سازی می شود. در هر حالت اتصال نیمه صلب، بسته به نوع تحلیل و سطح بارگذاری براساس رفتار خطی و غیر خطی و به صورت یک فنر متناظر با تغییر شکل مورد انتظار مدل سازی می شود.

در صورت قابل اعتنا بودن تغییر شکل های ادوات، اجزا و وسایل اتصال و پیونده ها، این آثار نیز پس از شناخت ویژگی های رفتاری باید به منظور تخمین واقع گرایانه رفتار مجموعه سازه و اعضای منتهی به چنین اتصالاتی، ملحوظ گردند. معمولا چنین آثاری به صورت فنر های خطی یا در صورت لزوم غیر خطی مدل سازی می گردند.

تکیه گاه ها : تکیه گاه ها بر حسب نوع و رفتار آنها به سه طریق مدل سازی می شوند. تکیه گاه ساده، تکیه گاه صلب و تکیه گاه انعطاف پذیر.

تکیه گاه ساده و صلب براساس قیود تغییرشکل درآنها به طور معمول مدل سازی می شوند.

تکیه گاه انعطاف پذیر شامل انواع تکیه گاه های الاستومری، قابلمه ای و غیره که در فصل چهارم تعریف شده اند، مدل سازی می شوند. تکیه گاه شکل پذیر، بسته به نوع تحلیل و سطح بارگذاری براساس رفتار خطی و غیر خطی به صورت یک فنر یا مچموعه ای از فنرها ویا المان متناظر با تغییر شکل های ممکن تکیه گاه مدل سازی می شوند. هرگاه تکیه گاه ها دارای میرایی قابل توجه باشند، تحلیل غیر خطی مجموعه سازه و تکیه گاه تحت تاثیر بارهای دینامیکی و به ویژه آثار ناشی از زلزله الزامی است.

پوشانه ها: پوشانه ها در صورتی که به عنوان یک عضو سازه ای رفتار نمایند، بسته به نوع مشخصات و رفتار آنها به صورت غشایی یا پوسته ای مدل سازی می شوند.